canımı sıkandan, içimi aydınlatana kadar bir sürü şey…

Bilmem hiç dikkat ettiniz mi şairler yazdıkları siirlerinde aşkı sevgiliye ithaf ederler.Aşkım büyük demez şair, aşkın büyük der. Aşık olan kendisi olduğu halde aşkın ev sahibi sevdiğidir. Aşık Veysel “Güzelliğin on para etmez, bu bendeki aşk olmasa” derken, sevgilinin güzelliğinin aşığın aşkında olduğunu anlatır bize. Yaşar “Yine karşılaşırız dünya küçük aşkın büyük” der. Seven bile olsan aşkın sevilene ait olması ne büyük bir armağan. Nasıl bir sevgidir ki bu içinde bencilliğin olmadığı. İnsanın sevmeyi bile kendi ihtiyaçlarını karşılamak adına yaptığı şu zamanda bu nasıl bir samimiyet.

Biliyorum imtihan oluyorum sokakta gördüğüm onlarca çifte tepkisiz kalarak.Var mi aşkı sevdiğine armağan gibi sunabilecek.

Hayatım sonabaharda ağacından ayrılmaya hazırlanan bir yaprağın hüznüyle kaplandı son bir ay içinde. Tüm planlarım ters yüz oldu ve bende o ağaçtan kopacağım anı beklemeye koyuldum.

Devamını oku

Geçen cumartesi  Üsküdar’da gönüllü olarak çalıştığım kütüphaneye gidemedim. Zira 1 Mayıs: resmi tatil. Yaaaa,  bir de ben bunu sabah erkenden kalkıp oraya gidince anladım. Tabi bir de içerideki güvenlik görevlisinin pis pis sırıtışından. Şu görüntüye bak! Çalışma aşkıyla yanıp tutuşan gönüllü bir kız. Resmen rezil olmuştum.  Sonrasındaysa ” koca bir gün” ün nasıl geçeceği gerçeğiyle karşı karşıya geldim.  Yani tam anlamıyla boşluğa düşmüştüm. Devamını oku

Uzun zamandır yazmadığımı farkettiğimden bu yana oldukça uzun bir süre geçti ama ancak yeni yazma azmi doğdu ve üşengeçliğimi yeni defettim. Devamını oku

Çok fazla konuşmuyoruz. Çok fazla görüşmüyoruz da. Neden diye sorabilirsin bana. Soruyorsun da zaten.
Kendimce sebebini söyleyeyim. Her ne kadar sözleri söylenmemiş gibi kabul etsekte işin aslı öyle değil.

Devamını oku

Ben, ne sevmenin tanımını yapacak bir otoriteyim, ne de şimdiye kadar binlercesi sevdim. Sevmenin, sevginin tecrübesi olur mu bilmem, bilemem. Ya da yeterince çok sevdim diyemem. Devamını oku

İnsanoğlu, dünya üzerinde yürümeye başladığından beri mutlaka her insanın başına gelen yegâne şeyi hepiniz biliyorsunuzdur mutlaka. Tabi henüz sizin gelmemiş ki bu yazıyı okuyabiliyorsunuz. Devamını oku

Evet aynen böyle bir ortamdayım. Klasik müziğim çalıyor bir köşede, diğer köşede indirdiğim oyunumu kurma çalışmaları yapıyorum. Devamını oku

Hemen şimdi, hayatınızda güzel gülebilen, en azından gülebilen insanlara yer açın. Onlara yer açın ve ömrünüzü güzelliklerle doldurun. Hayatın her türlü haline, işine gücüne, yoğunluğuna, stresine, iyisine kötüsüne rağmen bir gülümsüyorsa insan yeter.

Dikkat edin en yorgun, en kötü, ruhen çökmüş, müşkül durumdaki bir insan bile gülerken güzeldir.Mutluluk insanın en güzel halidir. Mutluluk havadır, sudur en az bir kez tatmış olana. Mutluluk yapay değil herşeyin en gerçeğidir. Bazen özlem duymaktır, bazen bir çocuğun avuç içi kadar yüzündeki bir çift gözdür mutluluk. Çalışmaktır mutluluk, insanlar için, insanların mutluluğu için. En güzeli mutlu edebilmektir bir insanı, saf bir gülümsemedir. Bazen bir dostun kucaklaması, bazen bir çocuğun bacaklarına sarılmasıdır. Belki güvendir mutluluk, belki sevgi, belki bir bakışıdır insanın sevdiklerine. Belkide hepsidir kim bilir…

Mutluluk pahalı değildir ama ucuz da değildir. Parayla satın alınamaz ama kimi çok şeyler verir uğruna. Mutluluk sıcaktır her şeyden çok, ısıtır ama yakmaz hiç bir zaman. Bir bardak çayın demindedir, dostun bir kelamındadır, annenin kucağıdır.

Bir annenin kızını sevmektir mutluluk, her bir anı doldurur. Elini tutmaktır, yüzüne bakmaktır, az iken çok olmaktır. Her şeye rağmen dönebilmektir, dön diyebilmektir.

Mum dibine ışık vermez. Gölgeyi ortadan kaldırmanın yolu diğer mumları aydınlığa kavuşturmaktır. Bu yüzden mutluluk bulaşıcıdır ama bilinen yollarla değil, gülümsemeyle bulaşır.

Mutlu kalmanız, mutlu insanlarla beraber olmanız dileğiyle…

Burak BEKTAŞ

05.01.2010