Neredeydi? Metrobüs duraklarında (her birinde), (vapur, metrobüs vs,) turnikelerde, aylık akbilin çıkardığı seste, çikolatalı pastalarda, kahve dünyasında.

Neredeyse sokakta gördüğüm herşeyde aklım bir şekilde çalışıyordu. Alışveriş merkezlerinde, banka ATM’lerinde hatta. Çizgimi aştıktan sonra etrafımdaki herşey üzerime gelmeye başladı. Web siteleri, öğrenci belgeleri, kampüsteki çam ağaçları. Hepsi bana tek tek, usanmadan, neler düşündüğümü sormadan hesap soruyordu. Pazardaki soğanlara kadar -Toshiba’nın müşteri servisi çok iyi-.

Bilgisayarı sorun çıkartan her kullanıcı bana hesap soruyordu. Onlar farkında bile değildi. Bozulan bilgisayar kızıyordu bana. İşletim sistemi yüklenmiyordu. Bense tek kelime edemiyordum.

Gerçekten zorlandığım zamanlardı. Çünkü gözümü nereye çevirsem, kütüphanede, kitap reyonunda kitaplara baksam, ne zaman metrobüste uyuyakalsam, Okmeydanında bulunsam, bir çantacının yanından geçsem, Balzac tüm kitaplarıyla saldıracakmış gibi geliyor, tüm koltuklar, tüm turnikeler ve tüm çantalar bana dik dik bakıyor gibiydi.

Sonra yeni yıl geldi. Bir yılın değiştiğine bu kadar hiç sevinmemiştim. Tüm ümidiyle geldi. Rahatladım, çözüldüm. Metrobüs duraklarını da çok seviyorum. Metrobüsler gülüyor artık. Herşey gülüyor. Cevahir’deki oyuncaklar, Burger King’teki isli Whopper en çok gülenler.

Sevgiyle kalın. Sağlıcakla kalın.
Hep orda kalın.

Uzun bir aranın ardından bir yazıyla daha yeniden merhaba diyorum sizlere. Sizlere derken yani işte okuyan kim varsa. Okuyan son bir kaç kişinin de artık kalmadığını düşünmek için haklı sebeplerim var.
Ancak artık kendi içimi boşaltmak için bir şeyler yazmam gerektiği sonucuna varmış bulunuyorum eve dönerken. Otobüste bulundum bu şekilde. İki elimle demirlere tutunmuş halde camdaki yansımamı izlerken kulaklıklarımdan beynime sızan şarkının belki de hiç farkında olmadan beni soktuğu ruh hali bu belkide.

Herşeye rağmen emin değilim. Otobüste dinlediğim gibi radyo eksen’i açmış bir halde söyleyenin ses tonundan, baterinin davullara vurmasından ve trompetin sesinden hüzünlü (belki de bir ayrılık parçası) olduğu belli olan bir parçayla bu halimin üzerine tuz, biber ekiyorum. İşte yeni bir tane daha başladı. Solist ağlayacak gibi. Ve ben bu ruh halini tüm benliğimle paylaşıyorum diyebilirim.

Kendimi mutlu hissettiğim zamanlar genelde sunucumun konsoluna bağlanmış halde parmaklarımdan klavyeye akan dokunuşların ekranda yarattığı küçük sevimli yeşil izlere bakarken, web sunucu yazılımıyla oynamadığım (bazen bozduğum) ve sunucularıma gelen isteklere şöyle bir göz attığım zamanlar desem yanlış olmaz herhalde.

Ancak bu anlar hayatımın tüm vaktini kaplamıyor. Ben ki sunucu aleminde takılan bir çömez olarak hayatımda geçirdiğim süreleri buraya veremiyorum.Çünkü program yazmam lazım istemesemde. Yazıyorum, liseden beri programcı olarak yetiştim. Ancak sanırım bu iş bana göre değil diyebilirim. Arayüz kodlaması için şeyi diyemeyeceğim ancak yazılım için durum bu şekilde sanırım.

Sunucuyla uğraşmak, kıvranmak, çabalamak benim işim olmalı.

Hayatımı da sorgularken bulabiliyorum kendimi ara sıra. Yani ben neyim, niye bu işi yapıyorum. Yapmalı mıyım? Bilmiyorum ki! Hayatım boyunca başka bir şey yapmadım ben. Onu da şu anda çok istemediğimi farketmez biraz geç gibi geliyor bana. Yine de emin değilim. Her an istifa edip, kendi işimi kurup, mağazamı, dükkanımı açabileceğimi düşünüyorum. Yalnızca ara ara gelen ataklarda (adrenalin sanırım) bu istek kendini yoğun olarak gösteriyor diyebilirim. Yani… Neden olmasın ki?

Bir de, böyle düşünmemde işçi olmanın etkisi büyük. İşçi, memur, sözleşmeli (ki bu da işçi oluyor! kendinizi kandırmayın “sözleşmeli personel” diye. 4/B’ye tabi sözleşmeli memur değilseniz işçisiniz!) olarak çalıştığım sürece hayatımda istediğim düzeni, geliri, yapıyı kuramayacağım gibi geliyor.

Çünkü hiç istediğim kadar param olmayacak. Bu kadar açık ki bu. Emekliliğime kadar bir ev alamamış olursam neler olacak bilemiyorum bile. Bazılarınızın çok sevdiği sayın Başbakan ve yardakçıları sayesinde ülkemizin içine sıçılmış halde bulunuyor. Siz halen “böyle olmalı, yetmez ama evet” deyin durun.

Üç kuruş emekli maaşına göz diken, çalışanın kıdem tazminatını indiren insanlardan bahsediyoruz. İşveren’i kollayan, işçinin anasına kayan kişiler. İşçi ölsün çünkü. İşçi kim ki lan? Hiç…

BAzen ülkemiz komünist olsaydı nasıl diye düşünmüyor da değildim. Herkesin düşüncesi bu biçimde, gerçekten ama. Göstermelik değil, herkes gerçekten eşit olsa nasıl olurdu diye düşünüyorum. Gerçi köküne kadar ABD denen sahibin mandasında olduğumuz için düşünmek boşuna.

Tüm bunları düşündüğüme göre gerçekten çok karmaşık bir durumda olmalıyım. Allah (Tanrı, Yehova ne diyorsanız) sonumuzu hayır etsin.

Sağlıcakla kalın.

Evet, büyüdüğümüzü zannedip her şeyi daha iyi anlayıp kavradığımı düşünüyordum. Öğretmendim, çocuklara rehberlik ediyordum. Balıklarının ölümünü kolayca kabullenen çocuklardan farklıydım, çok büyüktüm, çok görmüştüm.

Benim hiç arkadaşım ölmemişti biliyor musunuz? Ölümü sadece televizyondan izledim ben. Üzülmek değildi benimki, genelde sorumlu arıyordum kendimce zamansız ölümlere.

2 gündür göğsümden aşağı inmeyen bir yumru var ama. Adını anmayacağım, kim olduğunu bilmeyeceksiniz. Çünkü hepimiz bir diğerinin arkadaşıyız. Farkına varın istiyorum.

Kendi kendime kabullenemeyişimi ölçüp tartarken arkadaşlarımın da pek farklı olmadığını anladım. Biz ölümü öğretenler, ölümü bilmiyorduk demek ki. Belki de hiç arkadaşımız ölmemişti.

Adını anmayacağım, çünkü kim olduğunun önemi yok. Benim, senin, onun… Birilerinin arkadaşları her gün ölüyor, benim ki bugün öldü. Ağlayanlar kadar şanslı değilim ben, yutkunarak indiremiyorum göğsümde ki yumruyu. Göğsümde ki ile yaşamayı öğrenmeliyim herkes gibi?

Size bir şey söyleyeyim mi? Son bir kez görmeden, nasıl olduğunu bilmeden ölümü kabullenmek zor. Pişmanlıklarınızı gidermenizinse hiçbir yolu yok. Görmeyeli, sesini duymayalı aylar olmuştu ama işte şimdi arıyorum onu anlamsızca. Bu bir çağrı sanırım. Benim sarılmak istediğim insanlar var.

Arkasından güzel şeyler söyleyebilmek gibi saçma sapan uğraşlar içine girmeyeceğim. Aklımda onu tanımlayan tek şey, kendime söylediğim tek şey, durup durup hatırladığım tek şey, “onun canı tatlıydı…”

Benim hiç arkadaşım ölmemişti biliyor musunuz? Çok ayıp etti bana, mekanı cennet olsun…

“Türkiye’de fuarcılık gelişmiyor” diyen organizatörlere de bir diyeceğim var. Yapılış amacı dışında, sırf boş kalmasın para kazanalım diye kurdurduğunuz her stand fuarcılık kavramını yok ediyor. Sizi bitiren bir şey yok kendi kendini sindiren  organeller oluyorsunuz piyasada farkına varmadan. “Bayilik” fuarında franchising vermek isteyen firmaların dışında (Bir istisna var aşağıda değineceğim) konut satmak isteyen müteahhit firmaların katılmasına göz yumarsanız olacağı budur demekten başka bir diyeceğim yok.

Şimdi o fuarda ne arıyor diyebilirsiniz belki ama bence her yerde olması gereken bir dernek var. Adı “Türkiye Sigarayla Savaş Derneği”.

O kadar kuruluşun standını gezip önünde 1 dk’dan fazla durduğum tek yer. Niye mi? Çünkü bu ülkenin öncelikli en büyük sorunlarından biri bu! İncelediğim broşürlerinde sigara tüketiminin ülkeye dışarıdan alım sebebiyle oluşturduğu mali yükten tutun, sosyal güvenlik kapsamında sigara ve sigaraya bağlı hastalıklardan oluşan sağlık giderlerinin mali külfetine kadar bir çok ekonomik veri yer alıyor.

Sigaraya harcanan para ile bu ülkede yapılabileceklerin sınırı yok. Her yıl milyonlarca dolarlık milli servetimizi sigara ve onun başımıza bela ettiği hastalıkların tedavisi için harcıyoruz. Bu ülke de bir şeylerin daha iyi olabilmesi için önce sigarayı bırakın!

Bırakın harcanan paralar daha iyi sporcuların yetişeceği, her gencin en az bir spor dalında ter dökeceği sağlam kafa ve sağlam vücutlar yetiştirilmesine katkı sağlayacak spor kompleksleri, yüzme havuzlarına harcansın. Spor yapmanın, sporcu yetiştirmenin ülke ve toplum kültürüne, aile yapısına, uluslararası arena da Türkiye’ye kazandıracağı prestijden bahsetmiyorum. Sizlere yaşatacağı heyecan için 2002 Dünya kupasında kazandığımız başarıyı örnek gösterirsem sanırım duygularımı daha iyi ifade etmiş olacağım.

Peki ben tuşlara bastım, neden mi?

Çünkü iyilikte parayla, kötülükte…

İlk gün evde karman çorman halde ki CD’ler arasından WİN7′i arayıp bulamamak tabi ki normal. Kim bilir kime verdim de geri getirmedi düşüncesi de cabası. Zaten artık tüm yazılım CD’lerimin imajlarını alıyor olmam bu hayırsız arkadaşlar sayesindedir. Neyse CD’yi bulamadığımdan ötürü Torrent yoluyla bi imaj indirme yoluna gittim. Türkçe yerine bir İngilizce sürümü tercih ettim. Buna da neyse…

Ertesi gün öğleden sonra biten download’dan sonra asıl çıldırma seanslarım başladı. Yükleme henüz başlamadan ve hatta format ekranına dahi gelemeden “Uygun sürücü bulunamadı” hatası alıyorum. Sürücü arayışları bir tarafa kast ettiği şeyi anlamaya çalışmakta cabası. Yaptığım araştırmalar neticesinde SATA sürücülerinin Windows kurulumu sırasında tanınmadığı için böyle bir sorun olduğu yönünde, devam ediyoruz tabi yine de. Sonra acaba bu sürümde mi hata var diyerek Türkçe bir Torrent bularak download’a başlıyorum.

O arada Bir XP CD’si ile boot ederek bilgisayarı açıp format attım. Bilgisayar biraz zorlama ile de olsa gülyüzünü gösterdi bize XP penceresinde. He tatmin olmak mümkün değil çünkü sistemimiz 4 çekirdekli yeni nesil i7 işlemcili ve 8GB Ram ile kurulmuş bir teknoloji harikası. Yani XP ile verim almak bir yana 3GB Ram’dan fazlasını kullanmak bile rüya. Sözün orta yeri XP ile bu aşamaya gelmek biraz daha cesaret ve bıkkınlık belirtileri gösteren bünyeyi biraz olsun canlandırdı. Daha sonra Türkçe Win7 sürümünü USB boot şeklinde hazırlamaktan tutun yine aynı hatayı almak sebebiyle aynı sürüme Service Pack 1′i entegre etmeye kadar uzun uzun anlatılası süreçler, süreçler, süreçler… Sonuç, yine aynı !

Bulunan .inf formatlı SATA sürücülerini hata sırasında açılan pencerelerden yükleme çalışmaları ama yine de aynı “Uygun sürücü bulunamadı” hatası (En azından bir sürücü bulduğumu kabul ediyor). Son olarak aklıma disk’i söküp masaüstü bilgisayara “master” olarak bağlayıp yükleme yapmak geldi. Bilgisayarı ters çevirip tornavidayı elime aldım ama Ram kapağından başka hiçbir şey yok! Komple kapağı sökmek gerekiyor bunun için ama o kadar da değil. Nihayetinden garanti söz konusu. Üreticinin, İntel’in ve hatta tüm donanım forumlarında ilgili başlıklar altında yer alan bilgilerin denenmesi, fakat sonuç alınamaması.

Ne olurdu en basitinden BIOS ayarlarından SATA ayarlarının değiştirerek kurulum yapmak mümkün olsaydı. Ne olurdu!!! Olmadı tabi. Uzun lafın kısası bu kez insan değil ama insan yapısı bir yaratık bana kafayı yedirtmek üzere.

Follow @dilekcesmesi

Beni derinden etkilemiş şeyler neticesinde bugün buradan bugün geçerken başımı öne eğip yaramazlık yapmış bir ana okulu öğrencisi gibi suskunum. Dışarı ağlayacak cesareti kendimde göremediğim için içimi ıslatmakla meşgulum.

Bu yazı bayramda yayına girecek. Bu yazıyı bayramdan önce yazdım.

Çünkü arayamam, konuşamam, hiç bir şey yapamam. Sonuna kadar hakettim bunu. Ne olduğunu sormayın, tartışmayın, merak bile etmeyin.
Neyse…

Bayramın kutlu olsun.

Belki kanında ki alkol belki yılların ağarttığı saçlarının uysal ağırlığıdır sebebi.

Bilemem sararmış atletinin ne ile kirlendiğini.

O mu kirli yoksa benim gözlerim mi kirli görüyor her şeyi…

Dedim ya hafiften güzel bir kafa sahibi.

Ama yinede hesaplaşmaya engel değil bence.

Hatta belki bizden çok daha iyi yargılıyordur kendini.

Kirli tırnaklarına bakıp bakıp, yumruklarını sıkıp kafasını sallıyor belli belirsiz.

Nedenini bilemem ben, anlam veremem.

Benim anlamlarım ona yenik, ona çaresiz…

Böyle biraz taklit başlangıçla yazmak istemezdim ama sabah trenden yeni inmişken ancak bu kadar olabiliyor. He bir de kafam çok karışık. Hem de öyle değil. Okul bitmek üzereyken kendimi vurgun yemiş gibi hissediyorum. Benliğim yıllarca, dokuz yıllarca üniversite öğrencisiyken sımsıkı üzerime yapışmış meslekimsi şeyden vazgeçemiyor bir türlü. Tabi bir de okulu bitirmek demek İstanbul’u uzun bir süre bırakmak da demek. Zira şu aralar memleketteki durumlar öyle bir halde ki, zaruri haller olmadıkça asla şehir hattının ötesini ihlal edemem.

Bir tanecik sınavım kaldı. Şu ansa bu yüzden İstanbul’dayım zaten.  Hem de dilekçe verme bahanesiyle sınava daha üç gün varken. Neden üç gün önce? Çünkü yolculuğun o insana yaşattığı “Kaçış duygusu”nu hemen hissetmek istiyorum. Çünkü acilen İstanbul’un iyileştirici etkisine ihtiyacım var. Çünkü, çünkü işte.

Biliyor musunuz, tam da şu anda kendimi Sait Faik gibi hissettim. Hani öyküsünde adalar iskelesinde son vapuru kaçırmak için beklediğini yazar ya, ben de aynı. Dilekçe verme saatini burada okulun dibindeki Kadıköy de bekliyorum. Bir akşam olsun, mesai saati bitsin, döneceğim tekrar annemlerin yanına.

Tanrı, Doğa, Isa yada her neye inanıyorsanız inanın bu gerçekliği kaçırmayın. Bir Erkeğin dünya imtihanı, kendiyle hesaplaşması, dudaklarını kemirmesi, beyninin en ücra köşelerine varan fırtınalar içinde boğulmasinin esas sebebi bir kadındır! Eğer ben bu satırları yazıyorsam ve bana bunları yazdıranın bir kadın olduğundan da şüpheniz yoksa fikrimi değiştiremezsiniz. Ömrümün geri kalan kısmını, hayatta belki de en çok değer verip kusursuz olmaları için onlarla kötü olduğum bu yaratıklardan şüphe duyarak gecirecegim.

Evet bir kadın bir erkeği hemde bu toplum içinde, kendinden mahrum bırakmakla tehdit edebiliyorsa o kadın emin olun benim için çoktan çizmeyi aşmıştır.

Bir kadın bağlı olmak ile bağımlı olmanın ayrımını kavrayamamış ve dünyanın etrafında döndüğü masalina inanmışsa bir adamın onun bağlı evcil hayvanı olmaktan başka seçeneği yoktur.

Bir kadın, eğer onu sevdiğinizi biliyorsa size herşeyi yapabilir, yaptırabilir.

Ey benim zeka fakiri karakter yoksulu erkek arkadaşım, sokakta gördüğün liseli ergen ilişkilerini ayıplama. Şüphe aşkı yaşatır sakın ola ona koşulsuz güveni sağlama.

Yoksa seni gitmekle tehdit eder, bok gibi kalırsın. Kaybol diyemezsin içinde fırtınalar kopar. Hemde durakta sana kul köpek olacak kızlar göz kırpıp laf atarken. Bünye alışır bir daha sen olamazsın.

Çaresiz misin? Tabi ki hayır geri zekalı… Sabret, çözümü senin kulaklarına fısıldayacağım ve bu bizim lanet sırrımız olacak.

Herkes bir hocayla fotoğraf çektirme çabası içerisinde. Bir bakmışım ben de bir arkadaşımın peşine düşmüş kocaman bir profesörün yanında poz veriyorum. Aslında- galiba hiç bir hocaya özel bir ilgim olmadığından- bana öyle “hocam bir fotoğraf çektirelim.” demek çok anlamsız geliyor. Ama işte vermişiz bir kere poz. Neyse resmi çektirdik, çevreye baktım, arkada başka bir hoca asmış suratını bize bakıyor. O anda içimde kocaman bir şefkat damarı kabardı. Yazık dedim hocaya, onunla kimse böyle bir şey yapmıyor. Hemen gittim yanına. “Hocam sizinle bir kare çektirebilir miyim?” Bana demesin mi “Hiç vaktim yok aaa! Yemek yiyelim ondan sonra olmaz mı?” Meğer şu herkesin “İstanbul Hatırası” mumamelesi yaptığı hocayı bekliyormuş  ”milletin işi onunla bitse de gitsek, yemek yesek.” diye sıkılıp duruyormuş. Suratını asması da bu yüzdenmiş.

Yahu ne naif insanım ben. Adam doçent olmuş böyle şeylere kafa mı yoracak?