Derinden etkileyen, ruhunu saran ve çevremi de soğutan yalnızlık.

Aile bireyini mezara kendi ellerinle yerleştirdikten sonra hissettiğin idrak anı. “Hassiktir?!” dediğin an. Senelerce sevdiğin, öptüğün, dokunduğun insanı çırılçıplak, yalnızca bembeyaz çarşafla yere bıraktığın, ellerinin, üzerinin toprakla kirlendiği ve senin bunları temizlemeyi akıl bile edemediğin an.

Küreğe, topraktan öç alıyormuşçasına tekmeyi basıp toprağı parçaladığın ama hırsını hiç alamadığın an.

Sonrasında ıslak hıçkırıklara boğulduğun an.

Saf bir boşluk.