canımı sıkandan, içimi aydınlatana kadar bir sürü şey…

Sosyalistlerin neden bu kadar tutkulu insanlar olduklarını şimdi daha iyi anladım. Çünkü kapitalizm giderek insanlığımızı törpülüyor ve biz farkında bile olamıyoruz. Belki çok klasik ama paranın parayı çektiği, küçük yatırımcı diye kendimizi yiyip bitirdiğimiz piyasada aslında zerre bile olamadığımızı anlamak için çok zeki olmaya gerek yok. Gidin buram buram kapitalizm kokan bir franchising fuarına bakın bakalım incir çekirdeği büyüklüğünde ki birikiminiz size ne kadar özgüven sağlıyor.

“Türkiye’de fuarcılık gelişmiyor” diyen organizatörlere de bir diyeceğim var. Yapılış amacı dışında, sırf boş kalmasın para kazanalım diye kurdurduğunuz her stand fuarcılık kavramını yok ediyor. Sizi bitiren bir şey yok kendi kendini sindiren  organeller oluyorsunuz piyasada farkına varmadan. “Bayilik” fuarında franchising vermek isteyen firmaların dışında (Bir istisna var aşağıda değineceğim) konut satmak isteyen müteahhit firmaların katılmasına göz yumarsanız olacağı budur demekten başka bir diyeceğim yok.

Şimdi o fuarda ne arıyor diyebilirsiniz belki ama bence her yerde olması gereken bir dernek var. Adı “Türkiye Sigarayla Savaş Derneği”.

O kadar kuruluşun standını gezip önünde 1 dk’dan fazla durduğum tek yer. Niye mi? Çünkü bu ülkenin öncelikli en büyük sorunlarından biri bu! İncelediğim broşürlerinde sigara tüketiminin ülkeye dışarıdan alım sebebiyle oluşturduğu mali yükten tutun, sosyal güvenlik kapsamında sigara ve sigaraya bağlı hastalıklardan oluşan sağlık giderlerinin mali külfetine kadar bir çok ekonomik veri yer alıyor.

Sigaraya harcanan para ile bu ülkede yapılabileceklerin sınırı yok. Her yıl milyonlarca dolarlık milli servetimizi sigara ve onun başımıza bela ettiği hastalıkların tedavisi için harcıyoruz. Bu ülke de bir şeylerin daha iyi olabilmesi için önce sigarayı bırakın!

Bırakın harcanan paralar daha iyi sporcuların yetişeceği, her gencin en az bir spor dalında ter dökeceği sağlam kafa ve sağlam vücutlar yetiştirilmesine katkı sağlayacak spor kompleksleri, yüzme havuzlarına harcansın. Spor yapmanın, sporcu yetiştirmenin ülke ve toplum kültürüne, aile yapısına, uluslararası arena da Türkiye’ye kazandıracağı prestijden bahsetmiyorum. Sizlere yaşatacağı heyecan için 2002 Dünya kupasında kazandığımız başarıyı örnek gösterirsem sanırım duygularımı daha iyi ifade etmiş olacağım.

Peki ben tuşlara bastım, neden mi?

Çünkü iyilikte parayla, kötülükte…