Merhaba,

Karşımdakinden emin değilsem iyi hissetmeyeceğimi dediğimi hatırlarsınız önceki yazıyı okumuşsanız. İşte tam o gün, o yazının yazıldığı günün akşamında “bitsin!” diye bir kelâm işittim. İnanmadım. İnanmak istemedim daha doğrusu. İstemedim, kanıksayamadım.

Ancak daha sonra yavaş yavaş anladım ne kadar uğraşırsam uğraşayım bitiyor o şeyler. Bitti. Elimden birşey gelmeden tükeniyor. Bu gibi durumlarda aslında herşeyi akışına bırakmak daha doğru olacak belki ancak yine de ben bu değer verdiğim ilişki, duygular bitmesin, bu kadar kolay gitmesin diye çabalamamayı kabul edemem.

Neticede çabaladım. Duygularımı açıkça belirttim. Söyledim. Ertesi günüde söyledim. Daha sonra farkettimki gerçekten boşuna uğraşıyorum.Yavaş yavaş içimdeki bu karmaşık duyguları boğacağım ve dipsiz kuyulardaki yerlerine göndereceğim sonsuza kadar orada kalmalarını ümit ederek.

Her ayrılık sonrasında yaşamam gereken “otomatik-kendini-tedavi-protokolü” dediğim sistem devreye girdi sanıyorum ancak yine de onu hatırlatan birşeyler gördüğümde, hatırladığımda bu sistemin işleyişi sekteye uğruyor ve ardından sonra tekrar devam ediyor sonunda.

Çoğu sefer yaşadığım bu hisleri tekrar ve bu kadar yoğun şekilde yaşayacağımı, kendimi kurtarmak için bu kadar uğraşacağımı hiç düşünmezdim. Düşünmezdim değilde daha doğrusu düşünmek istemezdim. Ancak tüm müdahelelere rağmen kurtarılamayan hasta için artık yapacak birşey yok.

Yapılacak tek şey üzülmeyi artık bir kenara bırakarak ileriye doğru yürümeye gayret etmek. Henüz sıcak olan yaraların soğumasını ve eskisi gibi  pürüzsüz olmayan bir şekilde kabuk bağlamasını beklemek.

Çünkü her seferinde bağladı. Her seferinde yara aynı yerden açıldı ve her seferinde yeniden kapandı. Hep kapanır. Hep kapanacak.

Önemli olan bırakmak herşeyi…

Bırak, bırak ki soğusun herşey. Soğusun ve kapansın tüm yaralar.