Şiir veya ne idüğü belirsiz ancak belirli bir düzenle akan kısa dizeler yazmaya niyet etmiştim ancak galiba bunun için yeterli kapasiteye sahip değilim şu anda. Zaten şiir sevmeyen birisi olarak böyle bir şeye girişmenin saçmalık olduğunu söylememe hiç gerek yok değil mi?

Neticede içimde kara bulutların gezdiğini ve şu anda içinde bulunduğum binayı yakma potansiyelimin bulunduğunu, tuvalette sinirden duvarlara saldırdığımı anlatmak için dizelere ihtiyacım yok!

Aylardır (hangi ay, sene oldu lan) süregelen içimdeki kurak ovaların başlarında yağmur bulutları toplanıp bereketi haber verirken aniden ve öngörülmeden esmeye başlayan fırtınamsı rüzgarlar toplanmakta olan bulutları benim kurumuş, suya özlem duyan ovamdan uzaklara sürükleme eğilimine girdiler.

Hepsi bir yana, bulutların toplanması sırasında geçen zaman bile inanılmaz büyük mutluluk yaşamışken şimdi o bulutların ellerim arasından kayıp gittiğini görmenin bana çektirdiği azabı hiçkimsenin tahmin edebileceğini sanmıyorum.

Neticesinde bulunduğum kurak ve çıplak ovadaki hava durumunun bir an için nem toplayıp, yağış için yeterli yoğunluğa ulaşamayıp yağmur bırakmadan pas geçmesinin ihtimal dahilinde olduğunu söyleyebilirim.

Bu ahval ve şerait içinde ne tür bir tepki vermem gerektiği konusunda hiçbir fikrim olmamakla birlikte bu uçsuz bucaksız ovadan nasıl kurtulacağım veya buraya nasıl su ulaştıracağım konusunda da biçare bir halde kum tepesinin üstüne oturup düşünmekten ve kendi kendimi yemekten başka bir şey gelmiyor elimden.

Kalın sağlıcakla.
Burak.