Sevdiğim bir abimden “Sen zor adamsın seni herkes sevemez” i duymak beklenmedik birşey değil tabi huysuz bir adam olduğunu her fırsatta dile getirmekten kaçınmayan biri için. Ama “Beni seven insanlar böyle seviyor” un devamı “Ne kadar daha sevebilir bu insanlar seni?” soru cümlesi ile biterse eğer işte o zaman derin bir kuyudan nasıl çıkarım derdine düşerim ben.

Daha geçenlerde ne kadar daha olmak istediğim gibi ve ne kadar daha sahip çıkarım etrafımdaki insanların varlığına diye düşünüp dururken yazdıklarım beni bile korkutmuştu. Evet gizledim onları, sakladım. Hatta tekrar okumadım bile. Gerçekler korkutamazdı beni ya niye böyle oldu bilmiyorum.
Hayat dediğin imtihan dünyası diyenlere kızmıyorum. Öyle be.. Daha dün sanal dünyamın tuşlarına basarak karaladıklarım geliyor aklıma.
Bitmiyor be Dünya..

Daha bu sabah yalnızlıktan korkmayan adamın hikayesini yazacakken ne oldu? Günün erken saatlerinde  “Sadece yalnız olmadığını bilen insan yalnızlığa sempati duyabilir” derken aklın başında değil miydi? Mutluluğun Everest’ine çıkarken biraz düşünmeli insan, zirvede aklım bulanır mı diye.

Uykum var, yarın sabah’ın köründe yollara düşülüp ilim irfan uğruna değil sırf okul bitsin diye kıtalar aşılacak, hemde yarım saat önce “Okuyun oğlum okuyun, okumakta fayda var. Bak bana olduğum yerdeyim hala” diyen bir başka abime rağmen. Gözlerim kapanıyor cümleler beynimde dönüp dolaşırken ve dolmuş bizim evin önüne kadar gidiyor mu acaba sorusu eşliğinde. Ayaklarımın ağrısından başka bir derdim yok, bütün mesele bu aslında.

03/10/2010 23:57

Dolmuş evin önünden geçmiyormuş ve artık ayaklarım daha çok ağırıyor. Kim olduğumu bilmeden havlayan köpeklerden yada boş nöbetçi kulübelerinden, etrafın çok ıssız olduğundan, burada insanın başına birşey gelmez çünkü burada insan yok diye içimden geçenlerden bahsetmeyeceğim. Daha ne söyleyecektin diyen varsa söyleyeyim, bunlar sadece konu başlıkları..

Birde böyle cümleler kurmayı hiç beklemezdim kendimden, nereye gidiyor bu işin sonu?

04/10/2010 01:20