Her ne kadar “Bizde aynı yollardan geçtik” klişesiyle karşılansa da sıkıntılarım, siyaset düşünmeden anlatacağım, anlatıp rahatlayabileceğim insanlarla birlikte olmam güzel gerçekten. Eve dönüyorum ama inanılmaz derecede hafifledim. Meğer ne çok birikmiş içimde, hepsini değil ama bir kısmını atıverdim. Geri kalan kısmı, gününü, saatini ve muhattaplarını hedef almak üzere hazır kıta içimde.

Işte bu ahval ve şeriat içinde dahi vazifem yaptığım işi en iyi şekilde şüpheye yer bırakmaksızın devam ettirmek.

Içimde filler oynaşacak kadar yer açılmışken dolmuş şoförü ile anlamsız, gereksiz diyolaglar içine girmek olası. Evet yaptım, o da çok şaşırdı. Camdan dışarı bakan bünyenin gülüşü dikkatini çekince yandaki sakallı amcanın, dönüp “Şuradaki sağa sinyal verip sol şeride geçen arabaya gülüyorum” demek yadırganmamalı çünkü bunu da yaptım. Güldü.

Velhasılkelam kelimeler anlatamazken içimde uçuşan kelebeklerin rengini, meğer anlatacak taş arıyormuşum diye düşünmek sarsmamalı kimseyi. Dinledi dinledi çatlamadı, haklısın dedi başka kelam etmedi ama “Bizde yaşadık aynı şeyleri” ile bitirdi cümleleri. Bu da birşeydir be, rahatladım şimdi.

Nerde kalmıştık..

03/10/2010