Uzun zamandır yazmadığımı farkettiğimden bu yana oldukça uzun bir süre geçti ama ancak yeni yazma azmi doğdu ve üşengeçliğimi yeni defettim.

Özel bir firmada çalışacak olsam kıdem tazminatı alacak kadar uzun süre çalıştığım eski işimden ayrıldım.

Marmara Üniversitesi Rektörlüğü, Bilişim Merkezi’nden ayrıldım. 9 Nisan’dan bu yana Mecidiyeköy’de bulunan İst. Bil. A.Ş.’de web yazılımcısı olarak işe başladım. İlk başta oldukça huzursuz şekilde geçirdiğim bir kaç günden sonra ofis ortamına alıştığımı hissettim ama sadece ofise.

Yeni bir laptop’um oldu bununla beraber. Hayır kendim almadım. Ofisten verdiler. Üzerinde Vista Business etiketi olmasına rağmen üzerine korsan XP Pro imajı atmışlar. Çalışıyor işte bir şekilde. Zend kurdurttum. Kurdurttum diyorum çünkü yönetici yetkisi yok. Sıradan adi bir domain user’ım artık.

Benden önce en az 3 kişinin karman çorman ettiği bir sitenin kodları içine terk edildim. Ciddi anlamda karman çorman kodlardan bahsediyorum burada. Benim çuvalladığım bir yerde destek veren bir başka yazılımcı, onunda işin içinden çıkamaması durumunda yardıma koşan baş yazılımcı dahi “nasıl kod bunlar yaa bir sayfa SQL var” şeklinde kurduğu cümlenin neticesinde biz aslında zaten boşu boşuna uğraşıyormuşuz.

Netekim aynı şekilde ben bu baskı altında çalışamayacağımı farkettim.

Teknik servis, teknik bişeyler, daha hafif bir şeyler yapmam gerekli artık. yenibiris.com yerine aynı zamanda kariyer.net’e bakacağım artık.

Eylüldeki lise KPSS’ye girmek için okulu uzatmam gerektiği gerçeğini farketmemin ardından okulu uzatmaya da karar verdim bu arada.

Memur olup, Marmara Üniversitesi içerisindeki herhangi bir kadroya atanıp, sonra kısmet olursa Rektörlük Bilişim Merkezi’nde görev almak niyetindeyim.

Artık anladım ki geri dönülmez bir yola girmiş bulunuyorum. Artık bu noktadan sonra ne alttan/dönemdeki derslerin hepsini vermek için gerekli kuvvetim var, ne de başka bir şey olmak için hevesim.

Bir baltaya sap olamazsamda ne olacağım belli. Hayaller, gelecek, istek, heves, kıl, tüy artık yavaş yavaş içi boş kavramlar haline gelmeye başladılar.

Hayırlısı olsun.

Kalın sağlıcakla.

Özlemişim seni blogum.