Çok fazla konuşmuyoruz. Çok fazla görüşmüyoruz da. Neden diye sorabilirsin bana. Soruyorsun da zaten.
Kendimce sebebini söyleyeyim. Her ne kadar sözleri söylenmemiş gibi kabul etsekte işin aslı öyle değil.

Sadece başımdan geçen ilginç bir olay neticesinde aldığım tepki rutin davranışlarımı inanılmaz şekilde frenleyerek bu görüşme, konuşma işlerini neredeyse durma seviyesine getirdi. Sorun bende büyük ihtimalle bu kadar açık olmamalı, normal bir olaydan bahsediyormuşcasına konuşmamalıydım.

Halbuki aynı şeyi (tam olarak aynı şey evet) bir başka arkadaşım (hemde çok iyi anlaştığımız) bana çekinerek, kızacağımdan korkarak zorla söylemiş, kızarmış söylemek istememişti de ben ısrar etmiştim. Bu, “onun öyle düşündüğünü göstermez sadece bir halüsinasyon” şeklinde düşünmüştüm ve konu kapanmıştı orada. Hiç kimse de zarar görmemişti.

Halbuki aynı o arkadaşımın yerine ben geçtiğim zaman işler niye böylesine çorba olmuştu hiç anlayamadım. Ne bu şiddet bu celal? Neden? Neyse oldu bitti zaten.

Az önce bir donanım incelemesi okudum. Sanki bilgisayar için oldukça önemli olan parçadan o incelemede test edilen ürünlerden birisi de bende olan marka ve modeldi.

Hatta öyle olduğunu bilmeme rağmen ürünün faturasını çıkarmak için masamın üzerindeki küçük çekmecemi açmak istedim ama çekmeceleri karıştırıp bir üstteki çekmeceyi açtım.

O anda masamın üzerini çekmecenin içinde birikmiş mum kokusu kapladı. Aklıma sen ve aramızdaki süper arkadaşlığın, dostluğun sekteye uğradığı an geldi.

Evet ben takıntılı bir insanım. Bazen fazlasıyla (bokunu çıkararak) ince düşünüp olmadık şeyler düşünebiliyorum.

Uzun zaman sonra tanıdık bir koku almıştı burnum. Çekmeceyi yerinden çıkardım (gerçekten küçük çekmece) burnuma dayadım, içime çektim.

Seninle konuştum gıyabında. Sonra gelip bu yazıyı yazmaya başladım. Bu sırada bana yarenlik eden Winamp gitti Müzeyyen SENAR”dan Ormancı”yı çalmaya başladı. Efkâr kapladı içimi.

Kalın sağlıcakla.

28 Ekim 2009